1. Վախեր. Այն պահից սկսած երբ վախը սկսում է խանգարել ու վնասել մարդու կյանքի որակին, այդ պահից սկսած գործ ունենք խնդրի հետ։ Վախի ուժեղ զգացումը հնարավոր է հաղթահարել և բարձրացնել կյանքի որակը, քանի որ վախը մեզ խանգարում է անել որոշակի քայլեր որոնք կօգնեն լինել ավելի հանգիստ, հաջողակ ու երջանիկ։
2. Տագնապ. Անորոշ, բացասական հուզական ֆոն ունեցող սպասում է ինչ-որ նեգատիվ իրադարձության։ Ըստ էության տագնապը նույն վախի զգացումն է, առանց հստակ հասկացման թե ինչից ենք վախենում։ Այն մեզ շատ է խանգարում նրանով, որ ձևավորում է կայուն բացասական հուզական ֆոն ու բերում է իրադարձությունների բացասական արդյունքների կանխատեսման։ Առանց տագնապի մենք կարող ենք ավելի գիտակից ու բաց աչքերով նայել մեր շուրջ, ավելի հստակ գնահատել ու կանխատեսել իրադարձությունների ընթացքի տարբերակները ու պատրաստ լինել ցանկացած ընթացքի ու քայլել առաջ մեր իսկ կանգնած տեղից։
3. Խուճապային գրոհներ. Սուր վախի զգացում է ուժեղ մարմնական զգացողություններով՝ սրտխփոց, շնչառության փոփոխություն, ճնշման տատանումներ, գլխացավեր, փորացավեր, սրտխառնոց, գլխապտույտներ, մարմնի ամբողջական կամ վերջույթների դող, քրտնարտադրություն, ուշագնացության, վերահսկողության կորստի վախ․․․ Այս ամենը բնորոշ է խուճապային գրոհին։ Խնդիրը հաղթահարելու համար, բացի նրանից, որ անհրաժեշտ է մարմինը բերել հանգիստ վիճակի և էմոցիոնալ լարվածությունը թուլացնել, կարողանալ զգալ ինքդ քեզ, հարկավոր է հասկանալ` խնդրի հիմքում ի՞նչ վախեր կամ այլ խնդիրներ են ընկած, որպեսզի գրոհները թուլանան ու հասկանաք, թե ինչպե՞ս վարվել նրանց հետ չառնչվելու համար։
4. Ֆոբիաներ. Հստակ վախն է որոշակի առարկայից կամ իրադարձությունից։ Ազատվել ֆոբիայից նշանակում չունենալ այնքան ուժեղ ապրումներ, վախեր որ կյանքում դրանց պատճառով կլինեն սահմանափակումներ ու հնարավոր կլինի ազատ առաջ շարժվել։

Բացասական հուզական դաշտ կամ հույզերի բթացում, բացական մտքեր, կենտրոնացման և մոտիվացիայի բացակայություն, ինքնաքննադատական մտքեր՝ («ես ոչնչի արժանի չեմ», «իմ կյանքում ամեն ինչ վատ է», «ինձ հետ ոչ մի լավ բան տեղի չի ունենա»), ինքնասպանության, մահվան մասին մտքեր, քնի խանգարումներ, ուժերի բացակայության զգացում, ծուլություն, ախորժակի և քաշի փոփոխություն։ Այս ախտանիշների մի քանիսի միաժամանակյա առկայությունը խոսում է դեպրեսիայի մասին։ Վերջինիս հաղթահարման համար, բացի դեղորայքային բուժումից, ցուցված է նաև հոգեթերապիան։

Հետաքրքրության կորուստն է ամենինչի հանդեպ սկսած շրջապատից վերջացած սեփական անձի հանդեպ անտարբերությունից։ Ապատիան կարող է լինել այլ խնդիրների ախտանիշներից մեկը։ Անհետևողական լինելով ապատիան կարող է հասնել ծանր դեպրեսիայի կամ կյանքի իմաստի կորստի։

Նպատակը որոշման ու ցանկության արդյունքն է որին ձգտում ենք հասնել կամ իրագործել։ Մոտիվացիան մարդու մղումն է բավարարելու իր պահանջմունքները, կատարելու որոշակի քայլեր իր ուզածին հասնելու համար։ Մի շարք տարբեր խնդիրների պատճառով (վախեր, ինքնավստահության պակաս, դեպրեսիա, նպատակների, իմաստի բացակայություն և այլն) կարող է առաջանալ նպատակների բացակայություն և/կամ մոտիվացիայի պակաս։ Հետևաբար խնդիրը հասկանալուց ու լուծելուց հնարավոր է վերաձևակերպել նպատակները ու վերագտնել մոտիվացիան։

Գերհուզականություն, հույզերի թուլացում, բացակայություն, հաճախակի փոփոխվող հուզական ապրումներ։ Այս ամենը խոսում է հոգեկանում տեղ գտած սթրեսների առկայության, խնդիրների մասին, որոնց հետ կարելի է աշխատել ու փորձել կարգավորել։

Մեր օրերում ավելանում են դեպքերը, երբ բժշիկները հիվանդության կամ որևէ օրգանական, ֆունկցիոնալ խնդրի պատճառ նշում են սթրեսները։ Ինչո՞ւ՝ որովհետև ցանկացած սթրես իր հետևանքը կարող է թողնել մեր օրգանիզմի վրա։ Այսինքն՝ օրգանիզմի ֆունկցիոնալությունը առողջ գործունեությունը վերականգնելու ու պահպանելու համար հարկավոր է հաղթահարել սթրեսների թողած հետևանքները մեր հոգեկանի ու օրգանիզմի վրա։